این روزها که می گذرد
شادم
این روزها که می گذرد
شادم
که می گذرد
این روزها
شادم
که می گذرد.

تا نسوزم
تا نسوزانم
تا مبادا بی هوا خاموش
پس چگونه بی امان روشن نگه دارم
سال ها این پاره آتش را
در کف دستم؟
تا بدانم همچنان هستم.

واسه استادمون مراسم قدردانی گرفتیم  نمی دونید چقدر غمناک بود اشک منم در اومد چه برسه به اونایی که همیشه چشماشون پر اشک

استادمون خیلی از کار ما خوشش اومد اونم گریه کرد

کلی عکس گرفتیم کلی خاطره از خودمون به جا گذاشتیم تا شاید اگه وقت عصا به دست گرفتن دوستامونو دیدیم فراموششون نکرده باشیم

تا اگه یه روز تمام غصه های عالم قسمت ما شد  یادمون نره که ما هم یه روز خوش بودیم و همون جوری که خوشی ها می رن بازم میان

ایام خوش آن بود که با دوست به سر شد                  باقی همه بی حاصلی و بی خبری بود

دلم واسه این روزا تنگ میشه

وقتی که آمدی به دنیا جمعی به تو خندان و تو بودی گریان

                    چنان باش که وقتی رفتی جمعی به تو گریان و تو باشی خندان

                    بدرود              

اصلا این آدمای بد و خودخواه رو دوست ندارم

تو رو دوست دارم که به فکر بقیه هم هستی و مرسی که به من سر زدی

کاش همه آدما خوب و مهربون بودن

خدایا  چرا نامهربونی رو آفریدی ؟

به اندازه تمام آدمای غمگین دنیا ناراحتم و غم دارم !!!!!!!!!!!!!!!!!!

از همه شما که فقط بلدید دل دیگرانو بشکنید ناراحتم

فراموشم مکن هرگز      

                                   فراموشت نخواهم کرد

                                                                   تو در من شعله عشقی

                                                                                                  که خاموشت نخواهم کرد

کنم هر شب دعایی              

                                کز دلم بیرون رود مهرت

                                                                 ولی آهسته می گویم

                                                                                               خدایا بی اثر باشد

من بالاخره اومدم

می ترسیدم بمیرمو ...

دوستون دارم

                                       و تو شبگرد صمیمانه رویای منی  

                                                                که شمیم نفست و شهاب نگهت

                                                                                  سایبان تن بی روح من است  

          مثل ماهی تو صاحلجون میده و می میره

پر آشوب و افسونگر و دلرباست

به سوی من آید نگاهی ز دور

نگاهی که با جان من آشناست

+تو گویی که بر پشت برق نگاه

نشانیده امواج شوق و امید

کهباز این دل مرده جانی گرفت

سراسیمه گردید و در خون تپید

به سوی من آید نگاهی ز دور

ز چشمی که چون چشمه آرزوست

قدم می نهم پیش  اندیشناک

خدایا جه می بینم.... این چشم اوست

ولی افسوس...

دوست داشتم همیشه سفر کنم

و سفر کردن چقدر شیرینه

دوست داشتم مارکوپولو زمانم باشم

ولی افسوس...

آنچنان یکجا نشین شدم که می ترسم بپوسم در

در دیوارهای تنگ این دنیا که عبور از خودش را بر من ممنوع کرده

چقدر بی رحم است این دنیا

گاهی فکر م کنم این چه عدالتیه که خدا پرنده ها را بال پرواز داده و ما را در بند پاهای سستی کرده که هیچ جا ما رو یاری نمی کنن